آیا ما میتوانیم با همین فرهنگ و عوض شدن حکومت انتظار آینده بهتر را داشته باشیم یا تا وقتی که خود از درون اصلاح نشدیم حتی با آمدن بهترین حکومت و مدیریت دنیا توقع سرنوشتی بهتر از این مثبت گرایی کاذبی بیش نیست؟!

این موضوع مدتها بود که ذهن مرا درگیر کرده بود. از خیلی ها می شنویم که از کجا حکومت بعدی وضع رو از این خراب تر نکنه؟! یا تا خودمون درست نشیم و خودمون رو اصلاح نکنیم هیچ تغییری ایجاد نمیشه! یا تا وقتی این حکومت سر جاشه هر کاری واسه بهبود اوضاع و بهتر جلوه نشون دادن چهره این حکومت اشتباهه.

شاهد این مدعا طرح یارانه میتواند باشد که در کشور به هر صورتی در حال اجراست. بحث این که این طرح را برای چه به اجرا در آورد (آیا به دلیل جمع کردن ریال از دست مردم بود یا صرفا به دلیل نفس قضیه ) و آیا این طرح به نحوه های بهتری قابل اجرا میباشد یا نه بماند .

نکته ای که برای من قابل توجه است این میباشد که چرا اصولا چرا این طرح از طرف مردم استقبال نشد . آیا عدم استقبال به نوعی نافرمانی مدنی و دهان کجی به دولت و حکومت بود یا این موضوع به نبود فرهنگ لازم در مردم برای اجرای ان بر میگردد؟!

به نظر من در اینکه دوره اقتصاد کوپنی در ایران به سر آمده بود و نیاز به برداشتن یارانه ها از بسیاری از اقلام بود به  صورت توافقی برای اقتصاد دان ها در آماده بود. سعی دارم بگم که نفس عمل درست میباشد.  نمی توان انکار کرد که مردم هنوز که هنوزه خود را با طرح وفق نداده اند. هنوز شاهد آمدن قبض های سر سام آور گاز و برق و آب می باشیم که نشان دهنده این است که مردم هنوز بمانند سابق انرژی مصرف می کنند.

مثال دیگر رانندگی، که در آن هیچ شکی نیست که کشور ما بسیار عقب مانده در این زمینه و این روز ها تنها ابزار برای کنترل این موضوع افزایش جریمه ها میباشد. بماند که این افزایش نیز تاثیر خود را بعد از مدت کوتاهی از دست می دهد.